başlamak ya da başlamamak...

aslında bütün mesele buymuş gibi duruyor. bişeye başlamaya karar vermek bitirmenin yarısı derler ya, bence yalan... başlamak iki yoldan birini seçmek tabi ki, en kötü karardan daha iyi olsa da seçimini yaptıktan sonra yapman gerekenler kocaman bir dağ gibi çıkıyor karşına ve esas işin ondan sonra başlıyor... zaman zaman umutsuzluğa kapılsa da insan, hep güzel bişeyler oluyor... tam dibe vurduğunu hissettiğinde sıcacık bi gülümseme içini ısıtıyor, seni senden çok düşünen birileri elini uzatıveriyor... kendini daha bi güçlü, daha bi herşeyi yapabilir hissetmeye başlıyorsun. tekrardan umutla bakıyorsun hayata. daha yaşanabilir geliyor içinde bulunduğun halka, hatta seviyorsun bile bulunduğun yeri. unutuyorsun ne varsa vazgeçtiğin, yüzünde korkular, içinde çığlıklarla...
özetle; tüm koşullar aleyhinde olsa da, herkese ve herşeye rağmen mutlu olmayı başarabilmektir yeni birşeylere başlamaya karar verdiren aslında...